Uniek odeur van ongeluk

Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar,
en van het uniek odeur van ongeluk
weet ik nog altijd niets. Wel weet ik
dat die zin over gezinsgeluk een leugen is.

Dat schreef Joost Zwagerman in het gedicht Verlaten, postuum uitgegeven in de bundel Wakend over God.

Advertenties

Gelukkig lukt het niet

Ik heb een kat.
Ik heb een vrouw.
De kat lig te slapen
op de kachel,
de vrouw ligt te lezen
op de bank.

Ik zou zo graag
zo’n mooi somber
gedicht schrijven,
maar gelukkig
lukt het niet.

Mark Verver in ‘Een dag niet gelachen is ook wel eens leuk’

Stralend van geluk

Uitreiking van de diploma’s 

Onder de meisjes menig stevig stuk,
maar er zijn ook van die nog hele tere,
onder de jongens veel in herenkleren,
en allen, allen stralend van geluk.

Niet langer meer gebukt onder het juk
van heel veel saais om uit het hoofd te leren:
niemand zal ooit nog bij hen informeren
naar passé défini of overdruk.

Maar ’t is meteen ook de examenklas,
die vol saamhorigheid en warmte was,
waarvan men zich zo zorgeloos ontdoet.

Nu slaat voor ’t laatst de grote schooldeur dicht,
en kijk, daar gaan ze: blij en doelgericht
een toekomst met veel heimwee tegemoet.

Willem Wilmink. Uit: Moet worden gevreesd dat het nooit bestond?

Zo groen, geduldig en gelukkig

Verandering

Er is niets anders dan deze bomen,
zo groen, geduldig en gelukkig,
dit gras, gemaaid en met zichzelf tevreden,
waarop mijn stille voeten treden,
en deze hoge lucht, met duizend ogen,
die als een moeder naar mij kijkt,
wier kind ik ben, op wie ik lijk,
geborgen in haar verre zorgzaamheid.

Er is niets anders – en gelukkig maar –
dan dit in ogenblikken verdeelde
en zelf ook ogenblikkelijke jaar,
die stille stormvlaag van momenten
waardoor ik in een glimlach of een zucht
verander, met herinnering aan wie ik was
voordat mijn voeten traden op het gras,
voordat ik naar de bomen en de lucht
het hoofd ophief en ik ze zag.

Uit: Moeders & zonen

Adriaan Morrien