Ze vond dat een mens gelukkig moest zijn

Dat meisje wist niet dat ze was wat ze was, net zomin als een hond weet dat hij een hond is. Vandaar dat ze zich niet ongelukkig voelde. Het enige dat ze wilde was leven. Waarvoor wist ze niet, dat vroeg ze zich ook niet af. Misschien dacht ze dat er iets van glorie in leven school. Ze vond dat een mens gelukkig moest zijn. Dus was ze dat.

Het uur van de ster, Clarice Lispector

Dromers zijn gelukkig

“En dit wil ik je ook nog zeggen: ondanks alles wat ik eerder gezegd heb, zijn dromers gelukkig en is de man die hun ogen opent vervloekt. Weliswaar zullen de dromers ons niet verlossen, evenmin als hun discipelen dat zullen doen, maar zonder dromen en zonder dromers zou de vloek die op ons rust zevenmaal zo zwaar zijn. Dankzij de dromers zijn ook wij, de nuchtere mensen, misschien iets minder versteend en wanhopig dan we zonder hen zouden zijn.”

Judas, Amos Oz

Een gelukkige boekenkast

“Ik zeg je jongen, toen mijn boeken naast die van jouw moeder kwamen te staan, waren ze opeens weer blij geschreven te zijn. Ik bedoel maar, mijn Jeroen Brouwers op hetzelfde plankje als haar Attilio Bertolucci, mijn Pierre Michon in de nabijheid van haar Eugenio Montale, mijn Panos Karnezis naast haar Yasunari Kawabata, mijn Maurice Pons in dezelfde wijk als haar Goffredo Parise (una storia d’amore molto forte, verklapte de achterflap). Het was een gelukkige boekenkast. Onze leesvoorkeuren smolten samen als wijzelf. Meer dan twintig titels hadden we dubbel. Je keek naar onze bibliotheek en je wist het in een oogopslag: die twee hebben de slagboeg beet, voorbij elke vergelijking horen zij samen!”

Pierre in ‘De zomer hou je ook niet tegen‘, het boekenweekgeschenk 2015, geschreven door Dimitri Verhulst

Een koord in de lucht

“Elke seconde dat ik me objectief gelukkig voel is een seconde dat ik dichter bij het moment ben waarop het mislukt en ik weer mezelf ben. De metafoor die ik in mijn hoofd heb over hoe dit voelt is over een koord in de lucht lopen dat geen einde en geen begin heeft. Hoe langer je daarboven blijft, hoe meer energie het kost om niet te vallen. En uiteindelijk krijg je een melancholiek en kwellend gevoel, want hoe goed je ook bent in koorddansen, uiteindelijk ga je toch vallen. Het is een kwestie van tijd. Het staat vast. En in plaats van te genieten van het gelukkige ontspannen gevoel voel ik dus een enorm gevoel van angst voor het moment waarop ik me niet langer gelukkig of ontspannen voel. Wat natuurlijk precies datgene is wat een streep door het geluk zet.”

Faye in ‘De Nix’ van Nathan Hill