Acceptatie van je eigen hoofd

Geluk, zo hield ik mezelf destijds al voor, en dat doe ik vandaag de dag nog steeds – of misschien kun je in plaats van geluk beter tevredenheid zeggen – hangt nauw samen met de acceptatie van je eigen hoofd. Van je eigen lichaam. Je postuur. Aan dat lichaam is nog van alles te doen. Je kunt afvallen wanneer je jezelf te dik vindt, je kunt met gewichten gaan werken wanneer je je schaamt voor de door je vel heen stekende ribben. Maar aan het hoofd valt weinig te veranderen. Het hoofd doet wat het zelf wil. Het wordt kaal wanneer het daar zin in heeft. Het wordt dikker, ouder, vlekkeriger, op een manier die je niet mogelijk had gehouden. Voor iedereen zichtbaar, niet in de laatste plaats voor jezelf. Je kunt je hoofd niet verbergen door er een T-shirt of een trui overheen aan te trekken. Het is er altijd, op elk uur van de dag of nacht. Het kijkt je aan in de spiegel. Dit is het, zegt het zonder met zijn ogen te knipperen. Hier zul je het mee moeten doen.

De greppel, Herman Koch

Advertenties